🐐 Жывёльныя міфалагічныя персанажы сярод калядоўшчыкаў, перш за ўсё, прадстаўлены казой. Каза сімвалізуе ўрадлівасць, плоднасць, дабрабыт, прыбытак, багацце. Яна сімвалізуе смерць і адраджэнне прыроды, адпавядае вобразу боства, якое нараджаецца і памірае.

🐐 З казой і Калядамі звязаны і некаторыя сюжэты беларускай астральнай міфалогіі. Каза – народная назва зоркі Capella (лац. Капэля) у сузор’і Вознік. Гэтая зорка – самая высокая і вельмі яркая зорка на калядным небе. Вядомы адзін запіс, які сведчыць, што з’яўленне на небе Казы ёсць знакам пачатку Куцці (каляднай вячэры).

🐐 На Мазыршчыне была вядома назва другой Куцці – “Куцця святога козліка”. Аповед пра паходжанне гэтай назвы паўтарае тэму антычнага міфа пра Амалтэю (лац. Капэля): гэта клопат казы (козліка) пра схаванага ад пераследу немаўляці Зеўса (Ісуса Хрыста).

🐐 Касмаганічная тэма памірання і адраджэння прасочваецца ў казачным сюжэце пра казу, ваўка і сямёра казлянятаў. У беларускіх калядных песнях часта сустракаецца матыў ваўка, які палюе за казой і казлянятамі, якія ратуюцца ад яго на вершаліне дрэва (на мове сімвалаў гэта значыць, што на небе, уверсе). Паводле меркавання рускага даследчыка Д.Свяцкага, каза – зорка Capella, воўк – Месяц, казляняты – зорнае згуртаванне Плеяды. Ён заўважыў, што ў час блізу дня зімовага сонцастаяння Месяц затуляе сабой Плеяды (воўк пажырае казлянятаў), а пасля іх нібыта выпускае. Зорка Каза ў гэты час свеціць побач. ⭐

🐐 Казу ў гурце калядоўшчыкаў увасабляе пераапрануты ў вывернуты кажух чалавек з адпаведнай маскай, ці пудзіла казы, ці нейкая канструкцыя. Часам яны робяцца з дрэва (ці іншых матэрыялаў) і ўмоўна перадаюць абрысы жывёлы, але і выкарыстоўваліся сапраўдныя рогі і чэрап казы, ці набітая саломай/сенам скура жывёлы.⠀